Από τον Γιάννη Τσαπουρνιώτη
Έλαβα την παρακάτω επιστολή από τον Σταύρο Λάβδα, τον συγγραφέα του Γκρέγκ Κάλας, ενός ανθρώπου, που αν και ζει στην Αθήνα, έγινε Πιερικός στην δεκαετία του ΄60 και έγραψε ένα διήγημα για τον τόπο μας, για τον Πιερικό μας. Αισθάνομαι πολύ μικρός απέναντι σε κάποιους Πιερικούς, όπως ο Σταύρος, ο Στέλιος, ο Γιώργος, ο Κώστας από τον Πειραιά, ο Γιώργος από Αθήνα και άλλοι, γι αυτό θεώρησα σκόπιμο να δημοσιεύσω την επιστολή, που αν και προσωπική, αφορά όλους μας στον ΣΦΙΠ και στον Πιερικό.
Πιερικός και πιερικός
Φίλε Γιάννη
Διάβασα το κείμενό σου για τον “Γκρέγκ Κάλας” και συγκινήθηκα πολύ. Σπάνια στην εποχή μας τα ωραία λόγια είναι και από καρδιάς.
Όταν έγραφα το διήγημα είχα μια απορία. Γιατί στην ενδεκάδα που θυμόμουνα δεν ήταν ο Φελεκίδης; Κατέληξα ότι δεν πρέπει να έπαιξε την πρώτη χρονιά στην Α.Εθνική, αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Προσπάθησα να βρω άκρη με το ίντερνετ. Έτσι έπεσα πάνω στο σάιτ του ΣΦΙΠ.
Σάιτ αφιερωμένο στην ιστορία μιας ομάδας; Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και οι λεπτομέρειες; Πόση δουλειά χρειάστηκε, τι τρέλα πρέπει να κουβαλάνε αυτοί που το φτιάξανε, σκέφτηκα.
Μα η τρέλα από μόνη της δεν φτάνει. Ούτε το “γεννήθηκα Πιερικός” φτάνει. Ούτε το “είμαι από την Κατερίνη” φτάνει. Τι είναι πίσω από αυτά λοιπόν;
Γιατί όταν σε συζητήσεις με παλιούς, εδώ στην Αθήνα που ζω, ακούγεται καμιά φορά η λέξη “Πιερικός” οι άνθρωποι χαμογελάνε; Γιατί κανένας δεν έχει κακιά κουβέντα να πει;
Ακούω καμιά φορά να λένε “Η τάδε ομάδα είναι ιδέα” και γελάω. “Τι ιδέα, μπάλα παίζουνε” σκέφτομαι. Και μετά αναρωτιέμαι: “και εσύ γιατί θυμάσαι την ενδεκάδα του Πιερικού, πενήντα χρόνια μετά;” Κι αυτοί στον ΣΦΙΠ γιατί δεν ξεχνάνε ούτε έναν από τους παίκτες της χρυσής δεκαετίας, ακόμα κι αν είχε παίξει σε ένα μόνον αγώνα; Είναι ρομαντισμός Γιάννη, όπως αναρωτιέσαι σε κάποια κείμενα σου(χωρίς και εσύ να είσαι σίγουρος); Είναι η ανάμνηση των παιδικών χρόνων; Είναι τοπικισμός; Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ίσως, στην περίπτωση του Πιερικού όμως όχι.
Όπως ξέρεις Γιάννη, η ζωή του Απλού, καθημερινού, Ανθρώπου δεν είναι εύκολη.
Ο Απλός Άνθρωπος δουλεύει σκληρά, περνάει χίλιες μύριες δυσκολίες, ζει λίγες χαρές και τελικά προσφέρει κάποιο έργο, ο καθένας από τη θέση που βρίσκεται.
Στη διάρκεια της ζωής έχει και καλές και κακές στιγμές. Πότε του περνάει η ντρίμπλα, πότε τον κόβει το μπακ, πότε τα πάει καλά με τον προπονητή και τη διοίκηση, πότε δεν θέλει ούτε να τους βλέπει ούτε να τους ακούει, πότε κάνει κι αυτός ένα σκληρό φάουλ ή βάζει γκολ με το χέρι. Όμως όλοι, μα όλοι, κάνουν την προσπάθεια τους. Και συνήθως η προσπάθεια τους περνάει απαρατήρητη, μια καλή κουβέντα δεν ακούνε. Και όμως όλοι θέλουνε μια κάποια, έστω και λίγη, αναγνώριση που συνήθως δεν έρχεται ποτέ. Υπέρτερες δυνάμεις -η διαιτησία, η παράγκα, τα λεφτά, η καθημερινότητα- την αναχαιτίζουν.
Ο Πιερικός του τότε Γιάννη, δεν ήταν απλά η ομάδα της Κατερίνης. Ήταν μια ομάδα ανθρώπων που έκανε μια κοινή προσπάθεια κόντρα στις Υπέρτερες Δυνάμεις. Και πέτυχε. Πρόσφερε θέαμα, πρόσφερε χαρά, πρόσφερε νίκες, Και όταν έχανε-πολλές φορές κάτω από την πίεση των “Υπέρτερων Δυνάμεων”-στεκόταν πάντα με το κεφάλι ψηλά. Έτσι πρόσφερε και αξιοπρέπεια. Για χρόνια.
Και η προσπάθεια της δικαιώθηκε από την εκτίμηση των άλλων ανθρώπων. Πέτυχε αυτό που δεν πετυχαίνουν οι περισσότεροι στη ζωή τους, την αναγνώριση της παρουσίας τους στον κόσμο, το “είμαι και εγώ εδώ”. Και οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι το κατάλαβαν και του το πίστωσαν. Και ταυτίστηκαν μαζί του. Και τον αγάπησαν. Γιατί έβλεπαν μέσα από τον Πιερικό και τη δική τους δικαίωση. Ναι, Γιάννη, ο Πιερικός ΕΙΝΑΙ ιδέα. Ίσως και κάτι παραπάνω. Γιατί ΠΙΕΡΙΚΟΣ Γιάννη, είναι η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΛΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Και αν ο Πιερικός του τότε ήταν Ιδέα, ο Πιερικός του σήμερα είναι, για τους λίγους, η ανάμνηση κάτι πολύ μεγάλου, που δύσκολα εκφράζεται και για τους πολλούς, απλά μια τοπική ομάδα.
Ο Πιερικός και ο πιερικός.
Μέχρι που κάποιοι νέοι να αποφασίσουν από μόνοι τους να γίνουν Πιερικοί. Όχι να είναι πιερικοί, να γίνουν Πιερικοί. Τότε θα αναδυθεί το μεγάλο. Και τότε θα υπάρξει ο δεύτερος γύρος. Να είμαστε έτοιμοι , ”ο καιρός γαρ εγγύς”.
Στο μεταξύ, η ιδέα υπάρχει. Είναι εκεί έξω μεταλλαγμένη, σαν κάποιους ιούς, που αλλάζουν χρόνο με το χρόνο και δεν τους πιάνουν τα εμβόλια. Που δεν τους αναγνωρίζουν και ας είναι κατά βάση οι ίδιοι. Γιατί περιμένουμε τη μπαλιά στον κενό χώρο να τη δώσει ο Πόλυς ο Φουλίδης, κάτι που δεν είναι δυνατό-ο Φουλίδης μεγάλωσε πια, το παιχνίδι άλλαξε. Η φανέλα με το 10 όμως είναι εκεί. Μόνο που τώρα τη φοράει ο Ηλίας Τσολακίδης και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
………..Αργά εκείνο το απόγευμα στο γραφείο του στο Λονδίνο, ο Γκρέγκ Κάλας είχε μείνει μόνος. Κάποια στιγμή σηκώθηκε από την καρέκλα του, πήγε στο μικρό μπαράκι, έβαλε δυο δάχτυλα ουίσκυ και ύστερα βούλιαξε σε μια άνετη πολυθρόνα.
Το μυαλό του γύρισε στο πρόσφατο ταξίδι του στην Κατερίνη και όσα είχε μάθει εκεί για τις ομάδες, την ποδοσφαιρική και την εθελοντική.
“Τελικά κάτι πρέπει να έχει αυτός ο Τόπος. Δύο ομαδάρες σε πενήντα χρόνια δεν είναι και λίγο……” είπε μέσα του και χαμογέλασε. Ο Γκρεγκ Κάλας -όλοι στο Σίτυ το ήξεραν αυτό -σπάνια χαμογελούσε……
Φιλικά
Σταύρος Λάβδας
