Υπάρχει ένα άτομο στην Καβάλα, γνωστός ως “ο Αλήθειας”. Το όνομα αυτό το πήρε κατ’ ευφημισμόν. ‘Οπως δηλαδή το ξύδι το λέμε και γλυκάδι, όπως τον Άξενο Πόντο τον μετονομάσαμε σε Εύξεινο, έτσι κι αυτός ονομάστηκε Αλήθειας απλά επειδή είναι τσακωμένος μαζί της… Για να καταλάβετε τι εστί Αλήθειας, θα σας πω μια ιστορία του, μια περιπέτειά του ως κυνηγός, με τα λόγια που ο ίδιος την διηγείται:
“Πεντέξι άτομα ήμασταν, ξυπνήσαμε χαράματα και τραβήξαμε κατά το Παγγαίο. Βρήκαμε ίχνη, καταλάβαμε πως ήταν πέρασμα εκεί και στήσαμε καρτέρι. Ρε περιμέναμε, περιμέναμε, τίποτα… Τέσσερις ώρες στημένοι, πουθενά τ’ αγριογούρουνο. Έπαιζε το μάτι μου πέρα δώθε για να είμαι ο πρώτος που θα το δει. Ξαφνικά βλέπω πως απέναντι πάνω σ’ ένα δέντρο, πλακώσανε μαζί καμμιά εκατοστή τσίχλες και κοτσύφια. Χωρίς να το καλοσκεφτώ, σηκώνω το όπλο σημαδεύω και ρίχνω. Μέσα όμως είχα φυσίγγια διασποράς, και κατεβάζω καμμιά πενηνταριά πουλάκια με την μία. Παρατάω το καρτέρι, πάω κοντά και τι να δω… Κάτω από το δέντρο υπήρχε ένας θάμνος και τα πουλάκια έχουν πέσει μέσα κει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά παίρνει φωτιά ο θάμνος, και μετά παίρνει φωτιά και το δέντρο από πάνω! Ρε παιδιά τι να σας πω! Μόλις έσβησε η φωτιά, είδα πως τα πουλάκια είχαν ψηθεί τέλεια. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ο θάμνος ήταν ρίγανη, κι έτσι ήταν πασπαλισμένα με ρίγανη, και είχαν και το λεμονάκι τους. Γιατί ξέχασα να σας πω, το δέντρο ήταν λεμονιά! Μπορεί αγριογούρουνο να μην βρήκαμε, αλλά φάγαμε ίσως το καλύτερο κυνήγι της ζωής μας…”
Έχω καιρό να δω τον Αλήθεια. Σκέφτομαι να πάω να τον βρω. Να του πω πως πάει χαμένος στην Καβάλα. Να του πω πήγαινε αγόρι μου σε άλλη πόλη. Πήγαινε κάπου να λάμψει το άστρο σου. Υπάρχει πόλη που τους Αλήθειες τους κάνουνε προέδρους! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά όλη η τοπική κοινωνία τους προσέχει και τους έχει στα ώπα ώπα. Ιδιαίτερη αδυναμία τους έχουν οι υπόλοιποι πρόεδροι. Κι αν κάποτε τύχει καμμιά στραβή, τότε γίνεται του Βαμβακούλα! Μαζεύονται δηλαδή δυο τρία άτομα, κάνουνε μια πενταμελή, και πάνε στον πρόεδρο…
