Πριν μια βδομάδα περίπου, ο Μπάμπης Πεΐδης έκανε μια ανάρτηση στο facebook, με αφορμή την επέτειο κατάκτησης χρυσού μεταλλίου από την Εθνική ομάδα του μπάσκετ, στους Μεσογειακούς αγώνες του Σπλιτ. Θυμήθηκα τον τότε γείτονά μου Παναγιώτη Γιαννάκη και τα μαγικά που έκανε. Μαζί μ’ αυτά όμως θυμήθηκα κι άλλα, θυμήθηκα και τα δικά μας, τα Πιερικά…
Την βδομάδα που πέρασε θυμηθήκαμε επίσης τον Μπούντζακ και τον Κοκτσίδη. Ο Ντέζο Μπούντζακ ήρθε στον Πιερικό το 1966 και ήταν προπονητής του μέχρι το 1968. Στη συνέχεια πήγε στον Πανιώνιο και στον Απόλλωνα, κι έφυγε από την Ελλάδα το 1972. Ένα χρόνο περίπου μετά, ένας 17άρης πιτσιρικάς ξεκινούσε τα πρώτα του βήματα στον Πιερικό. Ήταν ο Λάκης ο Κοκτσίδης. Ο Μπούντζακ ξαναγύρισε στον Πιερικό το 1984 όταν ο Λάκης Κοκτσίδης είχε σταματήσει να παίζει στον Πιερικό.Λογικά σκεπτομενοι λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα δύο αυτά άτομα δεν συναντήθηκαν ποτέ…
Αύγουστος 1979. Δυο – τρεις μήνες είχαν περάσει από την καταδίκη μας για δωροδοκία, απ
ό τον παράτυπο υποβιβασμό δύο κατηγοριών, την ώρα που άλλοι για ίδια περίπτωση αθωώνονταν ή τιμωρούνταν με αφαίρεση βαθμών. Τότε η πολιτεία είχε το “θράσος”, μέσω της ΕΠΟ να καλέσει παίκτες μας στην Εθνική ομάδα, εν όψει των Μεσογειακών αγώνων που θα γίνονταν τον επόμενο μήνα στο Σπλιτ. Οι παίκτες μας, αφού μας έριξαν στο Ερασιτεχνικό, λογίζονταν πλέον σαν ερασιτέχνες, κι αφού στους Μεσογειακούς έπρεπε η πλειονότητα των παικτών της Εθνικής να είναι ερασιτέχνες, διάλεξαν την εύκολη λύση. Η ομάδα μας βέβαια έκανε το καθήκον της, έκανε αυτό που πρόσταζε η ηθική της, ο 
πολιτισμός της και η Ιστορία της. Έθεσε στην διάθεση της Εθνικής ομάδας όσους και όποιους παίκτες ήθελαν οι τότε Εθνικοί προπονητές.
Σεπτέμβριος 1979. Ξεκινάνε οι Μεσογειακοί αγώνες στο Σπλιτ. Στην Εθνική ομάδα του ποδοσφαίρου, κλήθηκαν να συμμετάσχουν 17 ποδοσφαιριστές. Δέκα από αυτούς προέρχονται από τον Πιερικό. Είναι οι Βασιλειάδης, Τζούτζιος, Κοκτσίδης, Χατζηγιοβαννάκης, Κουρουζίδης, Δαδάκος, Αναγνώστου Θ, Κουϊμτζίδης, Τσιρίκας και Μίσκος. Στον πρώτο αγώνα στον όμιλο ήρθαμε ισόπαλοι 1-1 με το Μαρόκο. Στον δεύτερο αγώνα χάσαμε από την Γιουγκοσλαβία του Μίλιανιτς 5-1. Πήγαμε στον τρίτο αγώνα, ένα αγώνα δίχως αύριο (αφού με οποιοδήποτε αποτέλεσμα εκτός από νίκη θα αποκλειόμασταν). Παίξαμε με την Αίγυπτο του Ντέζο Μπούντζακ (να που συναντήθηκε με τον Κοκτσίδη!), και κερδίσαμε 4-2. Έτσι προκριθήκαμε στους 4, αρχίζοντας να πιστεύουμε πλέον σε μετάλλιο. Δυστυχώς εξαιτίας δύο κακών διαιτησιών, γνωρίσαμε 2 ήττες με 2-1, από Γαλλία στον ημιτελικό και από Αλγερία στον μικρό τελικό. Εν κατακλείδι, συνυπολογίζοντας τις δυναμικότητες των αντιπάλων, την προετοιμασία των αντιπάλων, τις κακές διαιτησίες και την μη υποστήριξη της ομάδας μας εκ των έσω, η 4η θέση βεβαίως και ήταν επιτυχία για τα παλληκάρια μας.
Οι 10 παίκτες μας στους 17 της Εθνικής ομάδας, φυσικά και αποτελεί ρεκόρ, ένα ρεκόρ που ίσως σκόπιμα αποσιωπάται από τα ΜΜΕ. Εδώ είμαστε εμείς όμως, για να θυμίζουμε σε όλους την ένδοξη Ιστορία μας. Ακολουθούν δύο φωτογραφίες του αρχείου μας, καθώς και ένα απόκομμα της Αθλητικής Ηχούς για τον ημιτελικό. Η πρώτη φωτογραφία είναι πριν τον ημιτελικό με την Γαλλία στις 27/9/1979 κι η δεύτερη πριν τον μικρό τελικό με Αλγερία στις 29/9/1979. Αξίζει να προσέξουμε το απόκομμα λίγο παραπάνω. Ο ημιτελικός ξεκίνησε με 7 πάικτες του Πιερικού στους 11, ενώ τελείωσε με 9 στους 10! Μόνο ο Δαδάκος δεν έπαιξε από τους “δικούς” μας στον ημιτελικό…
Στέλιος Καραγεώργης
