Είκοσι χρόνια έλειπε ο Οδυσσέας. Δέκα χρόνια πολεμούσε στην Τροία κι άλλα δέκα πάλευε στις θάλασσες. Έφτασε στο παλάτι του και βρήκε κάθε καρυδιάς καρύδι εκεί μέσα. Όλοι οι δήθεν είχαν μαζευτεί εκεί μέσα και τρώγανε επί χρόνια την περιουσία του βασιλείου του. Εκατό και πλέον χαραμοφάηδες κατέστρεφαν μέρα με την μέρα όλα όσα με κόπο είχαν δημιουργήσει αυτός και οι πρόγονοί του.
Ο οποιοσδήποτε σκεπτόμενος θα μπορούσε να ρωτήσει: Τι μας λες ρε Όμηρε; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Είκοσι χρόνια και δεν βρέθηκε κανένας να πετάξει έξω τα ρεμάλια; Είκοσι χρόνια ζούσαν παρασιτικά χωρίς να ενδιαφερθεί κανένας; Το σίγουρο είναι πως κάποιοι θα είχαν εκφράσει τις ενστάσεις τους. Κάποιοι θα είχαν καταλάβει πως το βασίλειο πάει κατά διαόλου, θα το έβλεπαν, θα το έλεγαν. Δεν μπορούσε όμως να αλλάξει κάτι, επειδή η πλειονότητα των πολιτών κοιμόταν. Ακόμα κι όταν άνοιγαν λίγο το μάτι τους, γύρναγαν αμέσως πλευρό λέγοντας πως θα πρέπει να μιλάνε μόνο όσοι βάζουν φράγκα… Και δεν τα αδικώ τα βόδια. Τόσο μυαλό είχαν, τέτοια έλεγαν… Άλλωστε υπήρχε κι άλλη δικαιολογία για τους πτωχούς τω πνεύματι. Ήταν ευκολόπιστοι. Πίστευαν ό,τι άκουγαν από τους έξυπνους μνηστήρες. Και οι μνηστήρες είχαν τον τρόπο τους να πείθουν…
Δεν τα λέω εγώ αυτά περί του τρόπου των μνηστήρων. Ο παππούς μου, ο Όμηρος τα λέει! Όχι καθαρά όμως, αλλά συνθηματικά. Αν και μας αναφέρει πως εκατό και πλέον άτομα αποτελούσαν την συμμορία που λυμαινόταν το παλάτι, δεν μας λέει όλων τα ονόματα, αλλά μερικών, των κυριοτέρων. Είναι ολοφάνερο πως δεν ήσαν τα πραγματικά τους ονόματα, αλλά παρατσούκλια που τους έδωσε ο Όμηρος, για να περιγράψει τις ιδιότητες που είχαν ως μέλη αυτής της συμμορίας.
Ευρύμαχος, Αντίνοος, Αγέλαος, Αμφίνομος, είναι κάποια από τα ονόματα.
Ευρύμαχος: Αυτός που μάχεται με κάθε μέσο, με κάθε όπλο για να πετύχει τον σκοπό του, χωρίς καμμία αναστολή. Είναι αυτός που προσπαθούσε να πείσει την Βασίλισσα να αφήσει τον γυιό της μαζί του δήθεν για να τον προστατέψει, ενώ ο κρυφός σκοπός του ήταν να τον σκοτώσει!
Αντίνοος: Ο έναντι του νου. Αυτός που θα τα λέει μπερδεμένα για να προκαλέσει σύγχυση. Να μην ξέρεις τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Ήταν ο πρώτος που καθάρισε ο Οδυσσέας κόβοντας του με μια σαϊτιά την καρωτίδα, έτσι ώστε όχι μόνο να μην να ξαναμιλήσει και να ξαναπεί ψέματα, αλλά ούτε κιχ να μην προλάβει να κάνει…
Αγέλαος: Αυτός που άγει τον λαό. Αυτός που τραβάει τον λαό, που τον παρασύρει. Αυτός που μετατρέπει τον λαό σε αγέλη, ένα μάτσο ζωντόβολα που ο τσοπάνης τα πάει όπου θέλει…
Αμφίνομος: Αυτός που εξηγεί τον νόμο πότε έτσι και πότε αλλιώς, αναλόγως πώς τον συμφέρει.
Τον υπόλοιπο μύθο δεν θα τον αναφέρω, αφού άλλωστε σε γενικές γραμμές είναι γνωστός. Θέλω υπενθυμίσω μόνο πως ο Οδυσσέας μπήκε στο παλάτι προσποιούμενος τον ζητιάνο, και αντιμετώπισε την χλεύη των μνηστήρων. Ο Αμφίνομος ήταν ο μόνος που τον λυπήθηκε δίνοντάς του ένα πιάτο φαΐ. Εκτιμώντας αυτήν την πράξη ο πολυμήχανος τον ρώτησε: Τι δουλειά έχεις με αυτά τα αποβράσματα; Πως έμπλεξες μαζί τους; Σήκω φύγε ρε Αμφίνομε, φύγε γιατί είναι κρίμα. Δυστυχώς γι αυτόν, δεν άκουσε τον Οδυσσέα…
ΥΓ Τα λόγια του Οδυσσέα προς Αμφίνομο στην τελευταία παράγραφο, είναι σε δική μου ελεύθερη μετάφραση.
ΥΓ2 Αμφίνομε ακούς;
